Geschiedenis

In Indonesië zijn jongeren zich goed bewust van de successen in andere landen, maar vaak onvoldoende bewust van hun eigen talenten. Onderzoek toont aan dat jongeren een soort identiteitscrisis ervaren (K. Robinson, 2016). De opkomst van nieuwe media, internet en ontmoetingen met toeristen hebben dit fenomeen alleen maar versterkt.

Het onderwijssysteem, over het algemeen geadopteerd uit Westerse landen, legt vooral aandacht op vakken van economisch belang. De vraag is of dit voldoende aansluit bij de - vooral traditionele - leefwereld en cultuur waarin jongeren opgroeien. Het wemelt van jong creatief talent, maar creativiteit krijgt weinig of geen aandacht en jongeren krijgen nauwelijks ruimte om zich op kunstzinnig of innovatief gebied te ontwikkelen. Sommige scholen bieden sport, kunst en muziek op zaterdagen aan, maar leerlingen zijn niet verplicht om te verschijnen.

Authentieke creatieve en artistieke ontplooiing bestaat wel, maar wordt naar de achtergrond geschoven, hetgeen een verregaand negatief effect heeft op identiteitsontwikkeling in het algemeen en ontwikkeling van zelfvertrouwen in het bijzonder.

In 2006 reisde Raoul Wijffels, toen docent aan Het Rotterdams Conservatorium, door Indonesië. Hij onderzocht de situatie in het onderwijs, de muziekindustrie en de jeugdsector.

“Wat ik in dit land aantrof heeft mij diep geraakt. Het lijkt wel alsof alle Indonesiers geboren artiesten zijn. Jongeren hier zijn lichamelijk, maar ook zintuigelijk erg slim. Zij kunnen, vrijwel zonder uitzondering, allemaal goed dansen, bijna iedereen kan gitaar spelen en ze hebben een goed gevoel voor ritme. In kerkdiensten zingt iedereen uit volle borst met het koor mee. Vaak spontaan meerstemmig, en zuiver! Dan zijn er nog talloze traditionele ensembles, de ‘gamelan’ verenigingen, waar jonge kinderen, sommigen nog maar 6 jaar oud, uiterst complexe ritmische structuren spelen, met volmaakte precisie, heen en weer schommelende tempo’s. Zonder dirigent! Zo veel talent… Maar weinig erkenning voor het belang ervan.”

Samen met een groep kunstenaars en muzikanten zette Raoul de lijnen uit voor een organisatie op papier. Daarmee was de geboorte van OneDollarForMusic een feit.

Sinds 2008 heeft ODFM diverse projecten uitgevoerd waar meer dan 5.000 jongeren aan hebben deelgenomen. De activiteiten variëren van coaching en loopbaanbegeleiding voor jong talent, workshops voor scholieren, band coaching, master classes, seminars en concerten.

Naast het ondersteunen van artistiek talent en het promoten van creativiteit in onderwijs en de jeugdsector, richt ODFM zich sinds 2013 tevens op de sociaal-maatschappelijke sector. In samenwerking met het Ministerie van Justitie werkt ons team met jeugdgevangenen met als doel om recidive te voorkomen. Via muziek, drama, poëzie, schilderen en tekenen ontwikkelen de jongeren meer zelfvertrouwen, worden sociaal stabieler en krijgen een positiever blik op zichzelf en hun omgeving. Door verbeelding en creaties verdwijnen de tralies en ontstaat er vertrouwen en hoop op een betere toekomst.